Open Tuin

Verbindende schakel
Het blijft iedere keer weer een verrassing. Zo nu en dan, meestal in alle vroegte als we aan de thee zitten, duikt plots een koppeltje reeën op aan
het einde van het vruchtboomlaantje. Schichtig nemen zij een paar slokken water uit de grote vijver. Het duurt maar even, het geritsel van de krant
is voor de dieren al het sein om de bescherming van het eikenbos weer op te zoeken.

De tuin van Sela ligt aan de noordoostkant half verscholen tegen de rand van het Drents Friese Woud. Aan de andere zijde schermt de Engelse
tuinmuur van rood baksteen de weidsheid van het buitengebied af. Op een paar plekken hebben we de monumentale beschutting onderbroken voor
een doorkijkje in de verte. Zo vormt de tuin de verbindende schakel tussen het open land en de beslotenheid van het bos.


 

 

Oude tuin
De tuin is in alle betekenissen van het woord gegroeid. In 1979 was de omvang nog bescheiden maar door grondaankopen beslaat het
geheel vandaag de dag 5000 vierkante meter. Wij spreken dan ook over ‘de oude tuin' en ‘de nieuwe tuin' om de plaats
van een bepaalde boom, bloem of kruid te duiden.

De oude tuin is een mengeling van de Engelse cottagestijl en meer formele Franse symmetrie. Kleurrijke bloemenborders en slingerende
heesterpartijen worden doorsneden door rechte zichtlijnen langs hagen en vruchtbomen. Knusse hoekjes ontstaan zonder dat het
ruimtelijke effect verloren gaat. De eigen sfeer van de tuin loopt natuurlijk over in de ongereptheid van het Drents Friese Woud.

 

. . . . .

 

Nieuwe tuin
Het verhoogde hofje in de oude tuin, omzoomd door de rode beukenhaag, was in 1990 het podium voor het eerst tuinconcert.
Liederen van Schubert en Mozart wedijverden met de vogels en het geruis van de wind. Het leidde tot een traditie, die in de
zomer van 2005 met de vijftiende keer haar bekroning heeft gekregen met de uitvoering van de lichtvoetige opera's Repelsteeltje en Hans en Grietje.


Het muziekspektakel en de zondagmiddagconcertjes vinden inmiddels al weer een paar jaar plaats in de nieuwe tuin,
waar in de luwte van het bos een klein openluchttheater ligt. Een flinke waterplas vormt het natuurlijke decor voor de voorstellingen.
Aan de overkant van de vijver is het heerlijk toeven op het ommuurde terras van natuursteen. Ook als er geen muziek klinkt, want dan nemen de
uitheemse bewoners van de Victoriaanse volière het moeiteloos over.


De nieuwe tuin heeft verschillende bodemtypen die een variëteit aan siergrassen en wilde bloemen tonen. Achter de uitbundige borders ligt
een verdiepte kas voor eigen kweek. De gemetselde muren en pilaren van de nieuwe tuin verlengen het lijnenspel van de bladhagen in het oude gedeelte.
Bijzondere boomsoorten accentueren de markante plekken.

 

. . . . .

 

 

Open tuin
Sela betekent rust in de muziek en in de bijbel. Ik, Ingrid Cornelisse, vond het een toepasselijk naam voor mijn tuin en ontwerpbureau.
Ik nodig bezoekers uit om de rust in mijn tuin te ervaren. Vanaf het voorjaar houd ik op afspraak ‘open tuin'. Bezoekers zijn de hele dag welkom om rond te dwalen. Ongestoord of, als u daar prijs op stelt, met uitleg van mij.

Een entreekaartje kost € 2.50

 

 
Beelden langs het tuinpad

 

Saber Mikael , beeldend kunstenaar, is trots op zijn leerlingen. Sommige net begonnen en andere al volop exposerend . Saber gaat voor kwaliteit! Het moet goed zijn; Dit is een veelgehoord gezegde van hem tijdens de lessen. Zelf is hij al jaren wijd en zijd bekend. Onlangs was zijn werk nog te zien in het kunstweekend van Beetsterzwaag. Naast werk van hem en zijn pupillen is er ook werk te zien van Hein Mader.  
De gedroomde plek voor een zelfgemaakt kunstwerk  is voor een ieder weer iets anders maar vanaf 19 augustus tot en met 16 september staan al deze kunstuitingen in het groen tussen hagen  en langs de paden in de Selatuinen. De tuin is gedurende deze maand te bezoeken als het bord aan de weg staat.

...

...

De feestelijke officiële opening op zaterdag 19 augustus om 15.00 wordt gedaan door Hanneke van Kammen,  regio-ambassadeur voor culturele hoofdstad Leeuwarden 2018.
Omdat Saber zijn cursisten vaak trakteert op Irakese lekkernijen hebben ze nu zelf voor hapjes gezorgd in zijn stijl. Natuurlijk is er muziek; Hanneke is nl. behalve actief op cultureel gebied ook een prachtige swingende jazz-zangeres. Je kan haar horen deze middag. “VanKammenJazz”

Selatuinen 19 augustus 15.00  de Bult 3 Appelscha tel 0622980132



 

 

 

 

Tuincolumn
een rubriek over planten in de Selatuinen

 

 

Betula utilis jacquemontii

 

 

 

 

 

In Makkinga aan de Brederodestraat staat voor een huis een heel opvallend groepje bomen. Het zijn berken. Nou en, zal je misschien denken, overal staan toch berken. Is ook zo, maar ik heb nu eenmaal een zwak voor de berk. Ze zijn namelijk in elk seizoen even prachtig.
In de lente als hij vol hangt met sierlijke katjes en in de herfst als de bladeren verkleuren tot een lichtend goudgeel en de witte stam de boom nog eens extra helderheid geeft. Maar ook in de winter met de rijp op zijn fijne twijgen blijft de berkenboom echt een plaatje. Pure poëzie. Guido Gezelle werd er al door geïnspireerd, de Vlaamse dichter schreef zelfs een loflied op de berk. Uit deze ode blijkt dat de witte berkenbast ondermeer werd gebruikt om op te schrijven in plaats van perkament of papier.
In mijn tuin staat er ook zo een als in Makkinga: de Betula utilis jacquemontii. Het enige wat ik niet zo leuk aan mijn berk vind is de enorme hoeveelheid zaadjes. Ze zijn vederlicht en laten zich dansend op de wind overal naar toe blazen. Geen plek is veilig; de borders, in elke barst tussen de stenen, of langs de oever van de vijver, overal schieten ze wortel. Ze doen aan landjepik, pioniers zijn het, niet voor niets staan ze op een kale vlakte vaak als eerste.
Hoe heet het ook is, de witte kleur van de stam kaatst de zomerzon terug zodat ze niet verbranden. En ook de winterkou doet ze niks. Vochtige grond vinden ze helemaal geweldig, zoals in mijn tuin. Ik heb menigmaal de berk verwenst als ik, na weer een hele dag ‘boompje trekken’, ‘s avonds mijn pijnlijke rug voelde. Gelukkig helpt dan een warm bad, maar beter nog de sauna. En daarna het lichaam eens flink rossen met een roede berkentakken om de doorbloeding te stimuleren. Het plaatje vind ik wel aardig, maar eerlijk gezegd prefereer ik toch het warme bad.

Mijn voorvaderen hadden het ook niet zo op dat afrossen. Zij hadden wel liefde voor het ‘sap', en hoe berkensap in wijn te veranderen. Dat gebeurt omstreeks Nieuwjaar, niet veel later want dan houdt de berk namelijk nooit meer op met bloeden. Je maakt een wigvormige insnijding in de stam van een flinke berk, daar kan je het vocht opvangen in een blikje. Zet het blikje vervolgens in een warme kamer en dek het af met een doekje. Het sap zal gaan gisten en de suiker wordt in alcohol omgezet. Na zes weken ontstaat een heerlijke zoete wijn. De winter duurt nog wel even en dit oude recept zou voor eeuwige jeugd zorgen. Ik zal eens kijken of er de komende weken blikjes hangen in Makkinga.